Middelbare school

Groep 8

In groep 8 brak een periode aan waarin ik vaak ziek was. Ik was altijd moe, zwak, had weinig energie, stond bijna elke dag op met hoofdpijn en viel regelmatig flauw. Hierdoor kon ik steeds minder vaak naar school. Op een gegeven moment kwam ik alleen nog maar op school om te oefenen voor de eindmusical, wat ik erg belangrijk vond en erg naar uitkeek. Dit wekte onbegrip op bij zowel mijn leraar als klasgenoten. Zij vonden dat ik mij aanstelde en alleen maar voor de leuke dingen op school kwam. Hierdoor voelde ik mij erg bezwaard wanneer ik al mijn energie verzameld had om te repeteren en daarna weer uitgeteld op de bank lag. Ondanks dat er nooit een echte oorzaak gevonden is voor deze periode, kunnen we achteraf wel stellen dat het kwam doordat mijn tumor in die periode actief was en door bleef groeien.

 

In eerste instantie dacht ik na groep 8 naar een gewone middelbare school te gaan. Tijdens mijn mindere periode werd al gauw duidelijk dat dit niet haalbaar was. Daar kwam ook nog eens bij dat de ‘gewone’ school mij niet accepteerde op het niveau dat ik wilde doen, terwijl klasgenoten (met vaak nog lagere scores ook) wel gewoon geaccepteerd werden. De reden was dat ik de havo emotioneel niet aan zou kunnen en daarom maar een niveau lager moest doen. Ja, lekker logisch.. Ik vertikte het om onder mijn niveau te gaan werken. Terwijl ik met de klas opendagen bezocht van reguliere middelbare scholen, gingen mijn ouders en ik daarnaast op zoek naar een andere school. Al gauw werd duidelijk dat ik naar Onderwijscentrum het Roessingh zou gaan.

Onderwijscentrum het Roessingh

In Enschede zit revalidatiecentrum het Roessingh. Weinig mensen weten dat er ook een onderwijscentrum naast zit. Deze school is voor kinderen met een lichamelijke beperking en/of langdurige ziekte, ook wel cluster 3 genoemd. Toen iemand mij voor het eerst over deze school vertelde, leek het mij niks. Ik zag het Roessingh meer als een opvang voor geestelijk gehandicapten waar ik totaal niet thuishoorde. Uiteindelijk besloot ik een kennismakingsgesprek aan te gaan. Ik kreeg een rondleiding over de afdeling, waarna mijn mening over de school iets veranderde. Maar toch hield ik mijn twijfels en vertelde ik niemand over de school.

Inschrijven

Wat mij het meest heeft overgehaald om naar deze school te gaan, is de mogelijkheid om havo/vwo te volgen. En wat ook een leuke motivatie was: de school had een manege en een zwembad. Ik bedoel, welke school heeft dat nou!? Voordat ik toegelaten kon worden tot deze school, moesten we veel dingen regelen en toestemming aanvragen. Ik moest kunnen bewijzen dat ik ‘ziek genoeg’ was om op deze speciale school te mogen beginnen. Na een standaard procedure bestaande uit een bezoek aan de huisarts, verschillende gesprekken met psychologen en heel wat formulieren werd ik dan eindelijk toegelaten. Om de drie jaar moet je opnieuw toestemming aanvragen om op zo’n speciale school te mogen blijven. Dat is een heel gedoe, want de overheid is aan het bezuinigen en de eisen worden steeds strenger. Het kan dus zijn dat je na drie jaar van de school afgestuurd wordt, wat in mijn omgeving wel eens gebeurde.

Speciale voorzieningen

De eerste schooldag keek ik mijn ogen uit. Zoveel rolstoelen bij elkaar had ik nog nooit gezien. De klassen waren niet groter dan 10 leerlingen. Je zou het bijna privéles kunnen noemen. De school is helemaal aangepast voor rolstoelen. Zo zijn er grote liften en zijn de deuren heel breed. Wanneer een rolstoeler met pech staat, kan de technische dienst langskomen. Ook zijn er verzorging- en rustruimtes voor de leerlingen die verzorging of hulp nodig hebben. Wanneer je moe bent, kan je even gaan liggen in de rustruimte. En natuurlijk zijn er heel aardige klassenassistentes die je met alles kunnen helpen. Naar de wc gaan, therapieën verzetten of afzeggen, in een rolstoel van de taxi naar de klas geduwd worden en helpen bij het innemen van medicijnen bijvoorbeeld.
Taxi

Iedereen werd gebracht en gehaald door een taxi(busje). Lekker makkelijk en in de winter hoefde ik geen kou te lijden. Ik schaamde me er in het begin wel een beetje voor wanneer ik bekenden tegenkwam. Wat ik altijd erg vervelend heb gevonden aan deze school, is dat we elke dag van 9 tot half 4 op school zaten. We hadden nooit uitval of tussenuren en waren dus ook nooit eerder vrij. Dit had simpelweg te maken met het feit dat iedereen op vaste tijden met de taxibus mee moest en een uitzondering maken voor de enkeling die met eigen vervoer ging, was ook niet eerlijk. In de vijf jaar dat ik er naar school ging, hebben we een keer eerder vrij gekregen door enorme sneeuwval. Wat een gedoe en hectiek om alle taxibedrijven te bellen en iedereen eerder in de bus te krijgen!

Staatsexamen

Ik heb een tijdje vwo gedaan samen met een andere jongen. Echter, een leraar voor een klas van maar 2 leerlingen is natuurlijk veel te duur. Daarom is in de derde klas besloten dat wij het beste havo konden gaan doen. Dat vond ik eigenlijk niet zo erg, ik had er namelijk toch niet meer zoveel zin in. Vwo wordt nu helemaal niet meer aangeboden op het Roessingh.

 

Op het Roessingh heb je geen proefwerkweken. Er worden namelijk staatsexamens afgenomen. Bij staatsexamens heb je alleen de centrale schriftelijke examens in mei (samen met de rest van Nederland) en een week later mondelinge examens over de stof van afgelopen 5 jaar. Met staatsexamens is er de mogelijkheid om examens over twee jaar te verspreiden. Zo kan je in het eerste jaar alvast vier of vijf vakken volgen en het jaar daarop de overige vakken. Dit is vooral bedoeld voor leerlingen die door hun handicap/ziekte veel lessen missen.

Therapieën

De school werkt samen met het Roessingh, waardoor je onder schooltijd therapieën kan volgen. Je kan bijvoorbeeld fysio-, ergo-, creatieve- en conditietherapie hebben. Maar ook andere therapieën, zoals praten met de maatschappelijk werkster. Elke week krijg je een plankaart met daarop de therapieën voor die week. Naast de school zit Manege het Roessingh. Ik heb het voor elkaar gekregen om tijdens de les te mogen paardrijden. Ook heb ik een tijdje gefitnest, maar dat vond ik zo saai dat ik het stop heb gezet. En het vond plaats in mijn kostbare pauze. Er was ook nog de mogelijkheid om te zwemmen, maar dat heb ik nooit gedaan. Zoveel gedoe om je make-up daarna weer op orde te krijgen. ;-)

Terugblik

Op het OCR heb ik heel veel geleerd. Er zijn zoveel jongeren die het zoveel zwaarder hebben en het is knap om te zien hoe zij hun ziekte/handicap accepteren. Er werd bijna nooit gepest op uiterlijk en handicap. Er werden juist veel grapjes over de eigen handicaps gemaakt wat een vrolijke sfeer opleverde. In het tweede jaar kwam Roosmarijn bij mij in de klas. Toen ze na een jaar weer beter was, moest ze helaas van school af. Dat was zwaar, je beste vriendin van school zien gaan omdat ze weer beter was. Hoe gek het ook klinkt.

In de laatste twee schooljaren had ik het eigenlijk wel gehad met het Roessingh. Ik was klaar voor de ‘gewone wereld’. Toen men mij voorstelde om de examens in 2 jaar te gaan doen, was ik vastbesloten dat niet te doen. Ik wilde zo snel mogelijk klaar zijn. Ik was dan ook de enige in mijn klas die alle examens in 1 jaar heeft gedaan.

Overstap naar HBO

Sommige kennissen beweerden dat ik mij af zou sluiten van de ‘gewone’ wereld door naar deze school te gaan. Ik zou later niet goed kunnen functioneren in de maatschappij en zou me verstoppen. Yeah right. De overstap naar het Saxion was wel even spannend, maar verliep vlekkeloos. Ondanks dat de manier van lesgeven en tentamenweken totaal anders is dan op het Roessingh, heb ik er geen problemen mee gehad. Alle vrije tijd die ik tekort kwam op het Roessingh kreeg ik tienvoudig terug op het Saxion, want ik had vaak twee dagen in de week vrij.

Kijkje nemen op de site van Onderwijscentrum het Roessingh? Klik hier. Het OCR heeft een mooi introductiefilmpje gemaakt over de verschillende afdelingen en mogelijkheden.