Wilma en Koen

Natuurlijk dacht ik er vroeger wel eens over na hoe het ‘later’ zou gaan met jongens. Bij de meeste jongens in de puberteit draait het alleen maar om het uiterlijk. Ik wil dat ik gewoon mijzelf kan zijn en mijn partner mij en mijn ziekte accepteert.
Gelukkig kan ik altijd mezelf zijn bij Koen. Op een bijzondere manier leerde ik Koen kennen. Namelijk via internet. Toen ik 12 was (hij 13) kwamen we elkaar tegen op een social network waar we ‘bevriend’ werden. Uiteindelijk hebben we e-mailadressen uitgewisseld en elkaar toegevoegd op MSN. Twee jaar lang hadden we veel contact met elkaar. We stuurden de hele dag smsjes naar elkaar wanneer we niet via MSN konden chatten. Nee, in die tijd was er nog geen Whatsapp. In 2008, ik was toen 14, besloten we dan eindelijk met elkaar af te spreken en in het ‘echt’ te ontmoeten. Aangezien mijn ouders Koen nog niet kenden, mocht ik niet zomaar naar hem toe. Ik was immers nog maar 14. Hij mocht wel bij mij thuis komen.
Ik had Koen nog niet alles verteld over mijn ziekte. Zo nu en dan vertelde ik wel wat over mijn gezondheid, maar hij wist niet wat ik precies had. Ik was bang dat het hem af zou schrikken. Ik vond het best wel eng om met Koen af te spreken, omdat ik niet zeker wist of hij het zou accepteren. Ik moest hem voor de eerste ontmoeting natuurlijk wel alles vertellen. Ik heb Koen mijn website laten lezen en gelukkig reageerde hij positief.

Koen:

“Ik schrok wel even toen ik het voor het eerst hoorde. Het is natuurlijk niet niks. Wilma en ik deden vaak de webcam aan, maar ze richtte de webcam alleen maar op haar zijkant. Als ik er iets van zei, antwoordde ze met een smoesje, zoals: ‘de webcam valt steeds om en hij staat nu eindelijk goed’. Ook de eerste keer dat ze haar webcam naar voren richtte, moest ik even wennen. Het is toch een ander beeld dan dat ik hiervoor had. Verder had ik er helemaal geen problemen mee. Ik was blij dat we elkaar de volgende dag in het echt zouden zien.

We waren allebei heel zenuwachtig voor de eerste ontmoeting. Na de kennismaking met Wilma’s ouders en een lekker saucijzenbroodje zijn we naar haar slaapkamer gegaan. Wilma had al twee laptops klaargezet en omdat we allebei heel verlegen waren, ging de meeste communicatie via internet. Toepasselijk toch? Diezelfde avond, 30 november 2008, kregen we ‘verkering’. Via internet.

Tegenwoordig valt Wilma’s ziekte mij al niet meer op, tenzij ik er op let natuurlijk. Ik ben al een flink aantal jaren heel gelukkig met Wilma en we hebben het samen altijd heel gezellig. We zijn volop aan het nadenken over de toekomst en op die punten komen we er samen al heel goed uit.”

Toekomst

We zijn nu al acht jaar gelukkig samen en proberen zoveel mogelijk bij elkaar te zijn. In het begin ging dit lastig, Koen werkte fulltime in Wageningen en ik studeerde in Enschede. Samenwonen ging toen nog lastig. Gelukkig was dat verder geen groot probleem met ‘de technologie van tegenwoordig’. Nu ik klaar ben met mijn studie in Enschede, zijn we eigenlijk altijd samen. We houden van ver reizen en hebben al mooie plannen gemaakt voor komende jaren. To be continued!